okno

otwieram okno
skaczesz w przestrzeń
którą się stajesz

siedzisz w ciszy
rozpoznajesz
że milczenie jest złotem

nie ma
innego złota

znika wszystko
i nie znika nic

dotyk jest prostym pytaniem
o to kim jesteś
pytaniem na które istnieje odpowiedź

zobacz

otwieram siebie
otwieram oczy
oczy ciała
oczy błękitu

a przez nie jasne jaskółki
spadają w jaskinię
miękko w dół

skrzydła dotknęły serca
wolne lecą już lekko
za słońcem daleko
blisko stąd

dotyk

woda zabierze
wszystkie słowa
jednym ruchem dłoni

ze sobą

życie

to przychodzenie

i odchodzenie

gdy odejdziesz

chciałabym czuć

się ze sobą

tak jakbyś

był

kiedy będziesz odchodził

to zostań

zachód

patrzę

siedzisz na krześle

naprzeciwko

słońce prosto za plecami

i cień na twarzy

przemienia kolor

oczu

milczę do ciebie

w ciszy

a zachód

coraz bliżej

wolność zapominania

Zapominam... tak wiele zapomniałam. Sama nie wiem, czy to dobrze, czy nie. Gdybym wiedziała, ile już... łatwiej może byłoby to pojąć. A tak...

Każdy istotny krok jest zapominaniem.

Dwa najważniejsze to narodziny i śmierć. Oba niełatwe.

Zapominając tracę kontrolę nad tym czymś, co wcześniej było objęte umysłem, doświadczeniem, świadomością.
To coś spada w studnię bez dna i tylko echo niesie się w górę tego spadania.
I może nawet kiedyś później nie wiadomo czy góra to czy dół.

Kiedy się rodzę, nie wiem nic. Mam nic nie wiedzieć, tylko być w tym. Ruch i ból w nieznane. Opuścić jaskinię ciała, która mnie opuszcza. Złapać powietrze, szorstkie, zimne, nowe. Zobaczyć tę twarz. Rozpoznać niewidzianą.

Zapomnieć i uczyć się. Układać usta, dłonie, poruszać, dotykać, sięgać, powtarzać. Aż ruchy, kształty staną się znane, oswojone. Słyszeć dźwięki i doklejać do nich magię słów. Znaczyć coraz więcej. Stracić istotę na rzecz znaczenia.

Budować ze słów, doznań, ludzkich gestów, dłoni, form zwierzęcych, kamiennych, wodnych, wietrznych, przyjaznych i groźnych, dozwolonych i zakazanych. Gryźć i chować kły. Uśmiechać się i znajdować odpowiedź w czyichś oczach. Być dla kogoś odpowiedzią na najważniejsze pytania.

Budować i kruszyć. Zapominać. Wciąż od nowa.

Do końca.

Zapomnieć wreszcie całkiem. Pozostać wolnym w spadaniu w ostatnią studnię [wolność w spadaniu można ćwiczyć po drodze, nie łapiąc się ścian, tylko pozwalając grawitacji, żeby ona była.] Na końcu końców zobaczyć swoją i tylko swoją twarz i może nawet zdziwić się, że to właśnie ta.

porwane wiatrem pióra Archanioła

Za górami, za morzami, tuż obok jednego z miejsc, w których woda rodzi się z ognia i ziemi, Archanioł Michał spotkał Kobietę. Zobaczył ją, całą, taką jaka jest. I natychmiast zamknął oczy. Oczy Archaniołów zamykają się, kiedy strach staje się silniejszy niż światło. Tak długo miał zamknięte oczy, jak długo potrzebował być w ciemnej jaskini. Kiedy je otworzył, dzień zamienił się w noc, las szumiał i pachniał. Na dalekim wzgórzu ujrzał targany wiatrem płomień i siedzącą przy nim wyprostowaną postać. To była bezpieczna odległość.

Michał był nie tylko Archaniołem, był też człowiekiem czynu. Czyn miał być na miarę jego mocy. Odwrócił się, poszedł prosto przed siebie. Tam spotkał Smoka. I walczył z tym Smokiem. I jedni mówią, że go pokonał i sławią to zwycięstwo. Inni nic nie mówią. Jedni i drudzy przyszli z łona Ziemi.