w głąb

zrzucam skórę
wpełzam w głąb ziemi
nocą naga
wiem o słońcu
że jest

kamień pode mną
rozgrzany
drży
kruszy się

słyszę

przedwiośnie

zbieram resztki zimy
lepię z nich kulę

ciepłem ciała przemieniam
śnieg w wodę
wodę w deszcz

dłonie przemieniają się
w dłonie

scena z królewną

śpię jak królewna
leżę w hamaku
stopy wycelowane
w świetlisty pień brzozy

chmury przychodzą z północy
płyną i potem znikają
nie muszę zawracać patykiem
mają swoją i moją nieśmiertelność
nie zabiję ich
ani zamykając oczy
ani otwierając

wiatr kołysze
mnie
niebo