a ty, stateczku

Na kładce coś, co wygląda jak sztorm śródlądowy. Wiatr rozwiewa włosy, tym co je mają.

Zakapturzenie. Jest niemal bezludnie. Nie wysuwa się las kijków z aparatami gotowymi do selfie. Nie trzeba niczego ani nikogo omijać, żeby wyjść z kadru.

Prosta droga pod wiatr.

Niewyspanie utopione w kawie. Niepokój bez zanurzenia. Oddech wystarczy.

Długa przerwa między deszczami. Niebo się zbiera.

A w domu ciepło. Kredki zastrugane. Czyżykiewicz śpiewa tak głośno, jak nigdy jeszcze.

Dziecko mówi: - Jak wrócę z wakacji to pójdziemy nie robić nic, dobrze? - Dobrze. - No to pa!

"a ty, stateczku, o każdej porze dostrzeż horyzont..."

[idę]

idę wzdłuż rzeki
pod prąd
z wiatrem
idę

potem
w górę

stąd rzeko
widzę cię
jaśniej

diamentowo iskrzą
pocałunki
słońca

płyniesz

widzę ciebie
z miejsca
w którym
jestem

z serca
widzę
ciebie

widzisz mnie
z miejsca
w którym
jesteś

wracam

niebo
w chmurach

woda
jej szary szal

wszystkie twoje twarze
rozpoznam

nów

nów
patrzę w niebo

w miejscu w którym nie widać księżyca
jest księżyc

w miejscu w którym nie widać miłości
jestem

podróże z ciałem

przychodzisz i
mówisz
chcę mieszkać
w tobie

patrzę
w przestrzeń
tu

pod żebrami
w lędźwiach
we wnętrzach
dłoni

w tym miękkim
ziemskim
kosmosie

jako ludzka istota
najcieńszą skórę mam na powiece
najgrubszą na pięcie

nie wiem
które
wejście

jest

plac zabaw

gdybym pojechała do Indii
nie byłabym bliżej prawdy
nawet o krok

nie bliżej niż tu
w niskim słońcu
co stwarza
zieleń i resztę
placu zabaw

z jego gwarem
tupotem
huśtawką

z parą co
przechodzi
i się całuje

(a kiedy zrzucą już
ubrania staną się
jednym ciałem)

nie bliżej niż tu
z drzewami
z kawałkiem pizzy
wgniecionym w trawę

z mężczyzną
który szuka skarbów
w koszu na śmieci

z dziećmi wokół
co nie muszą
marzyć o niczym
bo biegną

[zanim noc]

dotknęłam
cienia
człowieka

księżyc
zanurzył się w wodzie

po drugiej stronie
ziemi
wszyscy chodzą
głowami w dół
a słońce
w zenicie

ona się
obraca

zanim
noc sobie
pójdzie

dam ci
ciszę

[słowa]

opowiem ci
kim jestem

zanim zdążysz
mnie poznać

słowami zasłonię
pieprzyk na lewej ręce
i inne znaki naskórne
i podskórne
te wędrowne
ślady

ziarna słów
na pustyni
układają się
we wzór
zastygłej strugi

płynęła tu
rzeka

jej imię
można poznać studiując
linie papilarne
ciszy