New Y.

siedzę na wysokim klifie
ocean uderza
w skałę

ona
mówi że jej stabilność
że to już koniec

patrzę
na mokrym piasku
żadnych śladów
w dole

rysunki z kamyków
muszli ziaren
kolorowych
płatków
stóp
wszystko
odpłynęło

teraz
nawoływania
mew

bęben
w rytmie fal

osuwa się stały ląd
nieodwołalnie

dom

niebo ciemnieje
i to jest dobre
powiedziałam

bo jest czas
ciemnienia nieba

błękit przelewam
z pustego w puste
twoim dotykiem

ten dom
stoi na rzece

słyszę jak ona szumi
w snach

ponad wodą
moje stopy
tak lekko

dłonie

lewa dla prawej
wyplata pierścień
z wszystkich traw
świata

prawa lewą
obejmuje
jasnością dotyku
czystą obecnością

obie czułe
ciepłe lekkie
jak skrzydła
ptasie płyną
w ogniu
na ziemi
na niebie
dla siebie

[słyszysz...]

słyszysz życie
dookoła serca
tylko tu

[wypadają...]

wypadają
koty ludzie
liście do rzeki
siwe włosy
donikąd
zima idzie

jeden kadr

kim bym była
gdybym czytała książki od początku do końca
gdybym pisała książki od świtu
gdybym piła zieloną herbatę
gdybym zbudowała
drewnianą werandę
z ciemnych desek
z jasnych snów
i postawiła tam fotel na biegunach
i słuchała szumu morza
do świtu

srebrny włos nie jest snem

na skraju drogi
co prowadzi
w miejsce puste

na skraju tej drogi
rośnie drzewo

siedem ramion
sięga w niebo

siedem ramion
zanurzonych w ziemi
ramion pokrytych
szorstką korą

obok kamienie
ułożone w krąg

nie wiadomo kto

najbardziej jestem
tym drzewem
ono ma ramiona

kołyszą się na wietrze
nie słychać jak się
kołyszą

mniej jestem człowiekiem
w stadzie ludzkim

mniej potrafię
ocierać sierść
o sierść

czasem gubię włosy

znajdujesz
taki srebrny
na rękawie swetra

a ja już jestem
w drodze

mijam drzewo
kamienie ludzi
i słowa mijam

ze wzgórza
widać wioskę
w oknach domów świece

jak przez mgłę