nie brak

[...]

"niczego mi nie brak 
– nawet mojej twarzy"
po co mi to powiedziałeś

żebym teraz
szła wzdłuż rzeki

i tam nie ma morza
na samym końcu

zaglądam w wodę
porusza
mnie

zmarszczki falują
a twarzy
mojej twarzy
nie ma
tam
na samym końcu

tak bardzo
nie ma


cytowany wers pochodzi z wiersza Dariusza Ciupińskiego

na brzegu

o skałę czoła
rozbija się fala
ocean jak oddech
daleko
blisko
uderza

sól w wodzie
zamieszkała

wędruje
za księżycem
wróci
tutaj

daleko
blisko
uderza

stoję
kamieniem
przyjmuję
opadam
ręce podnoszę
opadam
jak oddech

kruszę
się

ślady

na policzku masz linię
biegnie z ukosa
lewą stroną

dokładnie
taki sam kształt
ma pęknięcie
skóry
na moim prawym ramieniu

nosimy ślady
z czasów
kiedy kamienie
odpadały od kamieni

takie mocne
a kruszą się

i kiedy patrzysz na kamień
to nie wiesz
czy on jest cały
i skąd przyszedł
do ciebie

[zwykle wierzę...]

zwykle wierzę w czas
po południu pójdę 
do przedszkola
kupię to co ugotuję
zaplanuję kim będę 
kiedy znowu
dorosnę

a w twoich ramionach
tracę tę wiarę

tam zaczyna się
wieczność

złości cię
że nie widzę wtedy
jutra

kamyk

niewiele wiem o lawinie
kiedy rzucam kamyk

wiem już o życiu

od kiedy przestałam
całować śmierć w usta

biegnę lekko
dotykam stopami trawy

chmura odpływa
słońce po deszczu
przed deszczem
przed wszystkim

droga

gdyby nie
jechać całkiem
prosto

mówisz
tam na końcu świata
jest ocean

patrzę przez szyby deszczu
jak tańczy sziwa

to tylko
słowa
mówisz

słyszę
w ciemności

podróż w czasie, po wstędze mobiusa

widzisz
poeto

miłości
wystarczy dać
przestrzeń

oddychać

aż tyle

a najtrudniej na świecie
to nie dotknąć
serca

nieważne
czy patrzysz
na zachód
czy na południe

to nie jest moje
i nie jest twoje