przez okno w podróży

jest słońce
widać je albo nie
a ptaki
siedzą na drutach
albo lecą
dokąd tego nie wiem
a pociąg jedzie
z lewej jezioro
porusza nim wiatr

zamykam oczy
gładzę taflę wody
zmarszczki miękną
pod dłonią

noc

mężczyzna dmucha dym
w czubek mojej głowy
boję się
zasypiam a potem
kończy się sen
i okazuje się że umarłam
nikt nie płacze
bo tylko ja wiem
o śmierci
ale nie mam już
łez

piosenka ze snu

umarłeś zanim zaistniałeś
w moim śnie

ja tylko obudziłam się
i płaczę

więcej
nic

[w noc wianków]

w noc wianków
zaplatam
proste słowa

zostawmy już sen
chcę z tobą zamieszkać
w ciele

woda
niech płynie
do morza

bogini spotkała boga

bogini spotkała boga na swojej drodze. To właściwie nie była droga, tylko ruch dłoni. Na początku nie dotknęli się ciałami, wtedy jeszcze nie mieli ciał. Każde z nich mówiło innym językiem i chwilę wsłuchiwali się w brzmienia, zanim dźwięki nabrały znaczeń. Potem znaczenia rozpuściły się w oddechu. Wdech spływał do ziemi, wydech podnosił niebo do góry. Oddychały drzewa, ludzie, kamienie, kwiaty i wszystkie istoty. Dopiero oddech nadawał im imiona. Imię z oddechu. Słowo „wiatr”. Słowo „ciepło”. Słowo „jestem”. Świat stawał się. Kiedy oddech bogini spotykał się z oddechem boga, pojawiało się światło. Wyrastały z niego wszystkie słowa, widzialne i niewidzialne. Było też słowo „śmierć” i ono nie było ostatnie.

dzień w nowiu

patrzę tak

że twoimi oczami

widzę siebie

sięgam

dotykam

mojej skóry

twoim istnieniem

powietrze

kreśli granice

blisko

dzień trwa

idę ponad wodą

z tego mostu 

kochankowie
rzucają klucze

miejska gra
nazywa się

zamknięcie

w otwartej dłoni

twoja dłoń

nów księżyca

słowa wymykają się

ciszy

ja tu

w przebudzonym ciele

mieszkam

dzisiaj

[...]

pustułki siedzą na dachu
gołębie udają nieistnienie
niebo puste