kiedy jestem

doszłam z deszczem
i wcale nie jest tak
że zaczynam od końca

bo nic się nie zaczęło
ten mężczyzna
nie dotknął mnie

widzisz
nie było tu nikogo
w tym ciele
do dotknięcia

nie było
ale położył dłonie
na moim brzuchu

i teraz mam
już oddech tu
gdzie jestem

krople
kiedy stukają w szybę
jak myśli
przypominają mi wrzesień
i wszystkie inne
pory roku

[tkani jesteśmy]

tkani jesteśmy
z kłębów powietrza

wiatr ma ziemię i nas
i liście paproci

szeleścimy

składam słowa
do ciebie
z pustych 
ziaren

[notatki z drogi, koniec września]

---
słowa
jak krople rosy
osiadają na liściach
mojej głowy

szeleszczą

zwołują żyjące istoty
przed świtem


---
mieszkam pod zamkniętymi powiekami
jestem wczorajszym zachodem słońca
krajobrazem mijanym
w drodze
bez początku


---
jakże nierozsądne są chmury
i jak kapryśne

dziś
kiedy patrzą na mnie
to nieuchronnie myślę
o śmierci

między okiem
a niebem
one i ja
stwarzamy siebie
znikaniem


---
doszłam z deszczem. a potem się okazało, że można pójść jeszcze dalej

---
zmieniłam religię na oddychanie

---
droga na południe. błękit obiecuje, że to dobry kierunek. uśmiecham się w niebo

szary

chwytam oddech

dotykam cię
bez jutra

nie inaczej
się umiera

tak właśnie

bezsennie

w drodze na południe
w milczeniu
oddech za oddechem
kawa za kawą
noga na gaz

za oknami pejzaże
barwne światy
nieważne
tylko ta droga
i ciepłe pomruki silnika

daleko
u kresu morze
zamieszkałe
i mówię delfinom
ale jak mam z wami pływać?
z tym smutkiem

i pływam

[***]

umierają zrozumiałe światy

na początku był chaos

gdyby tych słów można
się uchwycić

dziewczynka spada głową w dół
mam jej na to pozwolić

marzę o śnie
w którym tańczę
na swoim grobie

pajęczyna

idę przez łąkę
słyszę pieśń
która ją ożywia

babcia
rodzi wnuka ze światła
i kiedyś go dotknie

łzy płyną po ścianach
cichej jaskini

drzewa wśród murów
późnego lata

czułe dłonie
przypominają ciało

daleko i blisko
od morza