dom

po kątach 
walają się
kłębki snów

ściany były domem
domem jest powietrze
wlewa się we mnie

na niebie 
ogień

tu blisko
chłód przypływu

płuca pełne
istnienia

idziemy idę

ciebie siebie osnuwam snami
budzę się strzepuję okruchy
księżyc srebrny dojrzewa
we mnie noc dzień

nie jestem tym kim nie jestem

idziemy
kładę ziarna soli na twoim języku
a ty patrzysz jakbyś połknął morze
promienie w oczach
jaśnieją

zatrzymuję się
nie rozpoznaję stron lustra
Alicja była zwyczajną dziewczynką myślę

rytm brzmi mocniej
niż ja i ty
to jest jak tango
i nikt nikogo tędy nie prowadził

dalej sama

jazz wylewa się przez okna
kawa marznie w upale
światło drży nad stołem
rzeczywistość nie pozwala się
zamknąć w kadrze
czułość mnie przerasta

jestem jak klatka na zwierzę
ocieram się o kraty
sama o siebie
skóra o skórę
za blisko
żeby zrobić krok

nad głową
wyrasta
kawałek błękitu

z wiatrem

lubię kochać się z wiatrem
uderza dziś w nagie ramiona
kiedy przekraczam rzekę

dołem płynie drzewo
korzenie ma bezziemne
i morze tak daleko

zdejmuję buty
zanurzam się
stopy wsiąkają w muł
ręce wysoko do słońca

w rozpostartych palcach
ptak wije gniazdo

kiedy minie lato
pozwolę mu odlecieć

tańczę

walczę tańczę jestem
ziemią wodą powietrzem
ogniem
jesteś
woda nie zgasi płomienia
woda nie obmyje rany
bo nie ma rany
to nie boli
nareszcie nie boli
kiedy tańczę
zawieszona głową w dół
nad błękitną przepaścią
spotkania
krew krąży
obejmujesz nawet łzy
i dzikość istnienia

poruszyłam przestrzeń
całą mnie tańczysz
silniejszy niż strach
który widziałam
w wielu oczach

teraz mogę biec przez las
ciemny nieznany
mój las

imię

mężczyzna mojego życia
ma wiele imion

śni sny
które trudno zobaczyć
a potem nie sposób zapomnieć

jedno z imion
oznacza zatokę
którą otaczają
mocne ramiona

drugie imię
pachnie znajomo
jak podwórko ze starą lipą
tylko kwiaty niebieskie
nie są stąd
tam tęsknię

trzecie imię
białe bezgłośne
chłodne jak śmierć

a ciebie
nie znam
bezimienny

patrzę w twoje
nieobecne oczy
jak w studnię

dotykasz żywej tkanki
mieszkasz w oddechu
pulsujesz czerwienią

w słoneczne dni
głaszczesz moją skórę

nie słyszę już
słów

stoję na krawędzi
urwiska
ty po drugiej
stronie

za plecami masz
promienną kulę

ona powoli spada
zaprasza mrok

stoję tu nieruchomo
walczę żeby poczuć
siłę
moich kości
mojego imienia
ziemi

dwie kobiety

ta silna
potrafi jak żółw
na skorupie utrzymać wielką kulę
całą

buduje piaskowy zamek
od horyzontu po horyzont

nosi dziecko na sercu
i umie zamknąć ludzkie powieki
na zawsze

ta słaba
lekko stawia stopy
na chmurze
a kiedy spada
jej łzy
płyną po twoim ramieniu

te dwie
gdy nie walczą

śnią o sobie

w brzuchu ziemi

w ciszy
w brzuchu ziemi
zanurzam się głębiej

widzę
z daleka
twarz mężczyzny

rozpoznaję twarde rysy
pod tarczą łagodności

woła mnie sen ciała
bezgłośnie bezwarunkowo

wchodzę
zostawiam na straży
kogoś
kto patrzy w noc
z trwogą

potem
zabieram ten strach
ze sobą

z nim bardziej czuję
serce