wczoraj

jesteś jak księżyc

ani blisko ani daleko

ani światło ani kamień

ani pełny ani nic

ja tylko widzę

rytm

kosmosu

[tylko nikomu o tym nie mów]

milczę do ciebie

mam więcej ciszy
niż istnienia

tak jest
prawdziwie

kruczyca na ramieniu
srebrnej wiedźmy
czułym cięciem dzioba
otwiera ranę

nieruchoma
drżę

oddzieram tęsknotę
od skóry

czyste powietrze
z krwi
się rodzi

sen Laury

Laura opowiedziała mi sen. Sen o świecie stwarzanym i niepojętym; o świecie, którego nie było. Ona zapamiętała z tego sennego obrazu kilka plam światła, jakieś zamglone obrazy i garść słów. Ja zapomniałam prawie wszystko, chyba jej nie uwierzyłam. Pozostało we mnie tylko te parę zdań:
- chcę się z tobą spotkać
- kiedy i gdzie?
- zawsze i wszędzie.

- Lauro, ale kto rozmawiał? – spytałam.
- Nikt z Nikim – odpowiedziała.

na urodziny

liść
z bezludnego ogrodu
dla Ciebie
zielony
przynoszę

kładę na skórę
brązowieje

serce
prześwieca
przez koronki nerwów
mocniej

schizofreniczna tęsknota

miękko oddycham
ręce ponad głową wysoko
niebo płynie

marzę o mężczyźnie
on jest
obejmuje
i słyszy
moją tęsknotę
do Ciebie

teraz

nie jest dla mnie ważne, żeby wieczność trwała wiecznie
ja chcę jej teraz

jak uwierzyć

nie wiem jak
uwierzyć
w ten największy cud
kiedy
słowo staje się
ciałem

nie przekraczam
nieistnienia
dłoni ust

a umieranie
jest słowem