pół rozmowy, szkic

jestem światłem
tylko tym
nie będę niczym więcej
to największy strach
i wstyd
nikt nie może 
tego zobaczyć
nawet ja nie mogę 

kiedy znikasz
światło nie jest potrzebne
koniec
i tak jest dobrze

nieobecność
wszystkie odmiany "nie"
gaszą słońce

jest coś czego nie ma
jest coś
nieistniejącego

tylko wtedy
świeci słońce
kiedy otwierasz oczy

twoimi oczami świecisz słońce

będę się już nie bać prawego zamkniętego oka
będę się już nie bać nocy

będę widzieć zamkniętymi oczami

noc i światło
życie i śmierć

serce
boli
daje mi życie
jest życiem
jest tymi oczami
które widzą
w ciemności

kiedy umieram
pozostaje

to jest to światło
to jest to
czego nie można zabić
czuję
żeby widzieć

nie wiem
widzę

możesz już otworzyć prawe oko

wydech do dna

rozmowa

jesteś moim

czystym sercem

mam

ciebie blisko

poza zasłoną

trzymam

nitką oddechu

spotkanie

przytrzymałaś moje powieki

słońce spaliło oczy

niewidoma

zobaczyłam

milczenie

twoją jasną obecność

oddech rozwiał

spopielałe resztki

rzęs

słońcem

słońcem

powietrzem

spalonym miastem

workiem ze skóry

seksowną dziwką

nasionkiem nasturcji

stopą zanurzoną w morzu

psem kotem

nocną mgłą

płetwą kaszalota

ostatnim wdechem

nieobecnym mężczyzną

czarnoskórym dzieckiem

słowem w wymarłym języku

snem

dotykiem

śmieciem

blaskiem

jestem

na brzegu

u stóp wodospadu

zatrzymuję lawinę kropel

bolą mnie

dłonie

i serce

łódź na brzegu

brzuchem do góry

leży

nie wchodź do wody

- Nasza relacja jest moja – powiedziała Laura tak, jakby mówiła do nieba albo do wiatru, albo do rogalika księżyca.

Wiedziałam, że to nie jest jakaś tam gra słów. Wiedziałam, o czym mówi. Kiwnęłam głową. Pewnie powinnam była zrobić coś więcej. Nie zrobiłam. Nie ruszając się z miejsca, nadal mieszałam gotującą się kawę. Unosił się zapach kardamonu.

Płakała. Ciszę obejmowała noc. Kawa robiła się coraz czarniejsza.

Wyobraziłam sobie, że dotykam jej dłoni. Skórę miała miękką i chłodną. Kiedy kawa całkiem ostygła, stężała i pokryła dno twardą spękaną skorupą, utarłam ją na proszek i usypałam ciemną ścieżkę w dół, w stronę morza. Zeszłyśmy tą ścieżką na plażę, wiało z północy. Oddychałam w rytmie fal. Uderzały głucho, miarowo. Zlizywałam sól z ust. Tylko z ust.

- Nie wchodź do wody – powiedziała.

I nie weszłam do wody. Oczy zamykały się same, bezpowrotnie.

Na przybrzeżnym piasku poruszająca się woda rysuje nierówną cienką linię, chwilową granicę między tym, co nie jest morzem a tym, co nie jest lądem. Spotykają się tam w wiecznej zmianie, z chwili na chwilę.

przyjdź

przyjdź dotknij

moich oczu

twoimi oczami

otwórz 

srebrny 

cichy blask